Κατανοώντας τις διευθύνσεις και τα domains του Internet

Η διαδικασία της αποστολής ενός e-mail είναι τόσο απλή που μπορεί και ένα παιδί να τα καταφέρει. Αν σας ενδιαφέρει όμως να μάθετε το σύστημα διευθυνσιοδότησης του Internet το τότε το κείμενο σας πάει - αν θέλετε - στα βαθιά.
Το Internet Protocol (IP) χρησιμοποιεί πληροφορίες διευθύνσεων του Internet για την παράδοση του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και άλλων δεδομένων από υπολογιστή σε υπολογιστή. Κάθε IP διεύθυνση του Internet είναι στην πραγματικότητα μία σειρά τεσσάρων αριθμών διαχωρισμένων με τελείες (dots), όπως για παράδειγμα η διεύθυνση 163.52.128.72. Ομως είναι εξαιρετικά δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να θυμάστε αριθμητικές διευθύνσεις όταν θέλετε να έρθετε σε επαφή με κάποιον. Επίσης οι αριθμητικές IP διευθύνσεις μερικές φορές αλλάζουν. Αυτό σημαίνει ότι όχι μόνο θα ήταν αδύνατο για τους χρήστες να παρακολουθούν τις αρχικές αριθμητικές διευθύνσεις αλλά είναι επίσης αδύνατο να γνωρίζουν κάθε στιγμή τις μεταβολές τους.
Η Sun Microsystems ανέπτυξε στις αρχές τις δεκαετίας του '80 το Domain Name System (DNS), έναν εύκολο τρόπο παρακολούθησης των διευθύνσεων. Η εν λόγω πρόταση της Sun υιοθετήθηκε εν συνεχεία ως το σύστημα διευθυνσιοδότησης του Internet. To DNS εγκαθιστά μία ιεραρχία των domains, τα οποία αποτελούν ομάδες υπολογιστών στο Internet. Το DNS προσφέρει σε κάθε υπολογιστή του Internet μία διεύθυνση ή domain name, χρησιμοποιώντας εύκολα αναγνωρίσιμα γράμματα και λέξεις αντί αριθμών. Τα domains που βρίσκονται στο ανώτερο επίπεδο της ιεραρχίας διατηρούν καταλόγους και διευθύνσεις των domains που βρίσκονται στο αμέσως κατώτερο επίπεδο από αυτά. Αυτά τα δευτερεύοντα domains έχουν παρόμοιες αρμοδιότητες για τα domains που βρίσκονται στο αμέσως κατώτερο επίπεδο κ.ο.κ. Κατ' αυτόν τον τρόπο, κάθε υπολογιστής του Δικτύου αποκτά μία διεύθυνση. Το DNS βοηθά επίσης τους υπολογιστές που είναι συνδεδεμένοι στο Internet να στέλνουν e-mails στον σωστό προορισμό μετατρέποντας τις διευθύνσεις που είναι γραμμένες με τη μορφή κειμένων στα IP αριθμητικά τους ισοδύναμα.
Μία διεύθυνση στο Internet αποτελείται από δύο κύρια τμήματα τα οποία διαχωρίζονται από το σύμβολο @ (at). Ας πάρουμε για παράδειγμα τη διεύθυνση info@techlab.gr .
Το πρώτο τμήμα της διεύθυνσης - το οποίο βρίσκεται αριστερά του συμβόλου @ - είναι το όνομα του χρήστη, το οποίο συνήθως αναφέρεται στο πρόσωπο που διατηρεί ένα λογαριασμό (account) στο Internet και συνήθως είναι το όνομα που χρησιμοποιεί για login. Το δεύτερο τμήμα της διεύθυνσης που βρίσκεται δεξιά του συμβόλου @, δηλώνει το όνομα του host ή το domain name, το οποίο καθορίζει τον συγκεκριμένο υπολογιστή στον οποίο ο χρήστης διατηρεί το λογαριασμό του στο Internet. Αν ο λογαριασμός του e-mail βρίσκεται στο χώρο εργασίας του χρήστη τότε το domain name συνήθως εκφράζει το όνομα της εταιρίας όπως στην περίπτωση του info@techlab.gr. Ειδάλλως, μπορεί να εκφράζει το μέρος στο οποίο ο χρήστης διατηρεί το λογαριασμό του στο Internet όπως για παράδειγμα ένας ISP ή μία online υπηρεσία (π.χ. name@acropolis.gr).
Το δεξιότερο τμήμα του domain μιας διεύθυνσης προσδιορίζει το μεγαλύτερο domain και το είδος του οργανισμού στον οποίο ο χρήστης έχει τη διεύθυνσή του. Τα συνηθέστερα domains στις ΗΠΑ είναι το .com για εμπορική χρήση, το .edu για την εκπαίδευση, το .gov για την κυβέρνηση, το .mil για τον στρατό, το .net για δίκτυα (το οποίο χρησιμοποιείται ευρέως από ISPs καθώς και από εταιρίες και ομάδες που σχετίζονται με την οργάνωση του Internet) και το .org για οργανισμούς. Το τελευταίο διάστημα έχουν προταθεί διάφορα σχέδια για την προσθήκη νέων domains όπως το .web για τον Web. Στις υπόλοιπες χώρες του κόσμου πλην των ΗΠΑ χρησιμοποιούνται μόνο δύο γράμματα για τον καθορισμό των domains όπως για παράδειγμα το .gr για την Ελλάδα.

Ανατομία μιας σύνδεσης στον Web

Ωραία! Εμείς στέλνουμε τα email μας με ένα κουμπάκι ή σερφάρουμε στις ανά τον κόσμο σελίδες δίνοντας μόνο ένα όνομα. Είναι όντως τόσο απλά τα πράγματα;
Μία τυπική σύνδεση στο WWW αποτελείται από τέσσερα βασικά τμήματα: Tον desktop ή client υπολογιστή ή κάποια παρόμοια συσκευή, τον παροχέα της πρόσβασης στο Internet, τον host ή τον server υπολογιστή στο άλλο άκρο της σύνδεσης και, τέλος, τα επικοινωνιακά δίκτυα που συνδέουν τα τρία πρώτα τμήματα. Το desktop είναι ο σταθμός εντολών και ελέγχου από τον οποίο κατευθύνετε την πλοήγησή σας στον Web. Αν συνδέεστε στο Internet μέσω ενός προσωπικού υπολογιστή και ενός modem, στο αρχικό σημείο της σύνδεσης χρειάζεστε ορισμένα βασικά συστατικά hardware: Tον προσωπικό υπολογιστή, ένα γρήγορο modem και μία τηλεφωνική γραμμή, το λογισμικό πλοήγησης στον Web (Web browser) και ένα ενσωματωμένο επικοινωνιακό πρόγραμμα. Ο browser δίνει εντολές στο επικοινωνιακό πρόγραμμα να έρθει σε επαφή με κάποιον καθορισμένο υπολογιστή στον Web και να ανακτήσει ένα συγκεκριμένο έγγραφο ή σελίδα Web. Το επικοινωνιακό πρόγραμμα ενεργοποιεί το modem επιτρέποντας στον browser να στείλει την εντολή χρησιμοποιώντας το πρωτόκολο TCP/IP. Για να συνδεθούν στο Internet οι περισσότεροι desktop υπολογιστές καλούν έναν ενδιάμεσο υπολογιστή ο οποίος ανήκει στην εταιρία που παρέχει υπηρεσίες Internet (ISP). Ο ISP λειτουργεί σαν ένα κανάλι μεταφοράς των ανεξάρτητων χρηστών στον κεντρικό δικτυακό κορμό του Internet.
Αν συνδέεστε στο Internet από τον τόπο της εργασίας σας η σύνδεση είναι αρκετά διαφορετική. Ενας προσωπικός υπολογιστής στο δίκτυο μπορεί να μοιράζεται ένα modem με τους άλλους υπολογιστές του δικτύου ή η εταιρία μπορεί να είναι απ' ευθείας συνδεδεμένη στο Internet μέσω ενός τοπικού δικτύου ή άλλης σύνδεσης. Στην τελευταία περίπτωση η διαμεσολάβηση ενός ISP δεν είναι αναγκαία. Οι αμερικανοί και ορισμένοι Ευρωπαίοι χρήστες διαθέτουν και άλλους τρόπους οικιακής σύνδεσης στο Internet χωρίς τη χρήση του παραδοσιακού modem. Για παράδειγμα μπορούν να χρησιμοποιήσουν ένα καλωδιακό modem ή να μην χρησιμοποιήσουν καθόλου υπολογιστή. Αντιθέτως, μπορούν να συνδεθούν στο Internet από την τηλεόρασή τους ή μέσω υπηρεσιών όπως η WebTV. Παράλληλα αρκετές ψηφιακές συσκευές χειρός όπως τα PDAs προσφέρουν πλέον τη δυνατότητα πρόσβασης στο Internet. Οι μέθοδοι αυτοί διανύουν τα νηπιακά βήματά τους και στη χώρα μας.
Οταν συνδεθείτε στο Internet και θέλετε να επισκεφθείτε κάποιο site πρέπει να γνωρίζετε το domain του Web site, όπως για παράδειγμα το techlab.gr. Αφού πληκτρολογήσετε το όνομα τοποθετώντας το πρόθεμα www. μπορείτε να μπείτε στο site. Δεν θα τα δείτε, αλλά όταν πληκτρολογείτε αυτά τα γράμματα κάποια σχεδόν στιγμιαία ηλεκτρονικά "μάγια" συμβαίνουν. Οι υπολογιστές οι οποίοι υποστηρίζουν το Internet δεν μπορούν να καταλάβουν γράμματα και ονόματα όπως το techlab.gr και ως εκ τούτου κάθε όνομα μεταφράζεται σε μία IP διεύθυνση πριν ο χρήστης συνδεθεί στο site. Τα ονόματα μεταφράζονται σε IP διευθύνσεις με τη χρήση του Domain Name System, για το οποίο αναφερθήκαμε στην προηγούμενη ενότητα. Παρεμπιπτόντως, οποιοσδήποτε μπορεί να κατέχει ένα domain στο Internet. Το μόνο που χρειάζεται να κάνει είναι να πληρώσει ένα μικρό ποσό στον φορέα που είναι υπεύθυνος με τα θέματα διευθυνσιοδότησης και αν το επιθυμητό όνομα δεν το κατέχει άλλος μπορεί να το αποκτήσει. Για τη λειτουργία ενός site με το συγκεκριμένο domain name, ο νέος ιδιοκτήτης του θα πρέπει να προσεγγίσει έναν ISP ο οποίος θα φιλοξενήσει το site.
Οι υπολογιστές host είναι διασπαρμένοι στο Internet και μπορεί να είναι από απλά desktop συστήματα έως πανίσχυρους servers με δυνατότητα ταυτόχρονης διαχείρισης πολλαπλών τηλεπικοινωνιακών συνδέσεων. Συνήθως διαθέτουν αρκετά gigabytes αποθηκευτικής δυνατότητας, αξιοσημείωτα ποσά μνήμης RAM και έναν ισχυρό επεξεργαστή. Στην πραγματικότητα ορισμένοι hosts μπορεί να είναι διάφοροι υπολογιστές συνδεδεμένοι μεταξύ τους, κάθε ένας εκ των οποίων να διαχειρίζεται τις εισερχόμενες αιτήσεις για διάφορες Web σελίδες.