P A U L O
C O E L H O
ΔΙΑΛΟΓΟΙ ΜΕ ΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ
Αρχική σελίδα
Η Π Λ Η Ξ Η

 

Γ ια κάποιο χρονικό διάστημα της ζωής μου - συγκεκριμένα μεταξύ 1982 και 1990 κρατούσα ένα τετράδιο, όπου κατέγραψα τις συζητήσεις μου με τον Ζ., άνθρωπο που πάνω απ' όλα θεωρώ φίλο μου και μου έμαθε πολλά για τη συμβολική γλώσσα του κόσμου. Σας μεταφέρω ακόμη μερικά αποσπάσματα των σημειώσεων μου:

- Οι άνθρωποι παραπονιούνται, αλλά στο βάθος λατρεύουν τη ρουτίνα, είπα εγώ.

- Ασφαλώς, για έναν απλό λόγο:
η ρουτίνα τούς δίνει την απατηλή εντύπωση ότι είναι ασφαλείς. Επομένως η σημερινή ημέρα θα είναι ακριβώς η ίδια με τη χθεσινή και το αύριο δεν θα φέρει εκπλήξεις.
Όταν βραδιάζει, το ένα μέρος της ψυχής διαμαρτύρεται, γιατί δεν έζησε τίποτε το διαφορετικό, το άλλο μέρος όμως είναι ευχαριστημένο - παράδοξα! -για τον ίδιο λόγο. Φυσικά αυτή η ασφάλεια είναι τελείως απατηλή. Κανείς δεν μπορεί να ελέγχει τίποτε και μια αλλαγή εμφανίζεται τελείως απρόοπτα παραμερίζονται κάθε αντίδραση και αγώνα.

- Αφού είμαστε ελεύθεροι να αποφασίσουμε ότι θέλουμε μια ζωή χωρίς απρόοπτα, γιατί μας αναγκάζει ο θεός να την αλλάξουμε;

- Τι είναι η πραγματικότητα; Είναι ο τρόπος που εμείς τη φανταζόμαστε. Αν πολλοί "νομίζουν" ότι ο κόσμος έχει μια ορισμένη εικόνα, όλα γύρω μας αποκρυσταλλώνονται και για ένα διάστημα τίποτε δεν αλλάζει. Στο μεταξύ η ζωή είναι μια αδιάκοπη εξέλιξη - κοινωνική, πολιτική, πνευματική, σε όλα τα επίπεδα. Για να εξελίσσονται τα πράγματα, πρέπει και οι άνθρωποι να αλλάζουν. Επειδή όλοι συνδεόμαστε, καμιά φορά η μοίρα δίνει μια σπρωξιά σ' εκείνους που παρεμποδίζουν την εξέλιξη.

- Συνήθως υπό την μορφή τραγωδίας...

- Η τραγωδία είναι όπως τη βλέπεις. Αν επέλεξες να είσαι το θύμα του κόσμου, ότι κι αν σου συμβεί θα τροφοδοτήσει εκείνη τη σκοτεινή πλευρά της ψυχής σου, που σε κάνει να νιώθεις αδικημένος, πονεμένος, ένοχος και αξιόποινος. Αν επέλεξες την περιπέτεια, οι αλλαγές - ακόμη και οι αναπόφευκτες απώλειες, μια που σ' αυτόν τον κόσμο όλα μετατρέπονται - μπορεί να σου προκαλέσουν πόνο, αμέσως όμως θα σε κάνουν να αντιδράσεις. Σε πολλές από τις προφορικές παραδόσεις η σοφία απεικονίζεται ως ένας ναός με δύο πύλες:
αυτές οι δύο πύλες αντιπροσωπεύουν έννοιες που αλληλοσυγκρούονται. Για να εξηγήσω όμως,τι θέλω να πω, θα τα λέμε του Φόβου και της Επιθυμίας. Όταν ο άνθρωπος στέκεται μπροστά στην είσοδο, κοιτάζει την πύλη του Φόβου και σκέπτεται: "θεέ μου, τι θα βρω μπροστά μου;". Στη συνέχεια κοιτάζει την πύλη της Επιθυμίας" και σκέπτεται: "θεέ μου, συνήθισα τόσο πολύ όσα έχω, θέλω να ζω όπως έζησα μέχρι τώρα". Και κοντοστέκεται. Αυτό το λέμε πλήξη.

- Πλήξη θα πει...

- Η ορμή που σταματά. Ενστικτωδώς νιώθουμε ότι είναι λάθος και αγανακτούμε. Παραπονιόμαστε για τους άνδρες και τις γυναίκες μας, για τα παιδιά και τους γείτονες. Ξέρουμε όμως ότι η πλήξη και η ρουτίνα είναι σίγουρα λιμάνια.

- Μπορεί ένας άνθρωπος να περάσει όλη του τη ζωή σε τέτοια κατάσταση;

- Μπορεί να αισθανθεί τη σπρωξιά της ζωής, αλλά να αντισταθεί και να παραμείνει εκεί που βρίσκεται, πάντα διαμαρτυρόμενος - τότε τα βάσανα του ήταν μάταια, τίποτε δεν έμαθε. Μάλιστα, ένας άνθρωπος μπορεί να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του μπροστά σε μία από τις πολλές πύλες που θα μπορούσε να περάσει.
Οφείλει όμως να καταλάβει ότι έζησε μόνο μέχρι εκείνο το σημείο. Εξακολουθεί να ανασαίνει, να περπατά, να κοιμάται, να τρώει - με όλο και λιγότερο απόλαυση όμως, επειδή ήδη έχει πεθάνει πνευματικά, αν και το αγνοεί. Ώσπου μια μέρα, εκτός από τον πνευματικό θάνατο, εμφανίζεται και ο φυσικός θάνατος. Εκείνη τη στιγμή ο θεός θα ρωτήσει: "Τι έκανες με τη ζωή σου;".
Όλοι πρέπει να δώσουμε μιαν απάντηση σ' αυτήν την ερώτηση και αλίμονο σε όποιον θα πει: "Στάθηκα ακίνητος μπροστά σε μια πύλη".

αρχή της σελίδας

Αρχική σελίδαΕπιστροφή στη σελίδα των ασκήσεων