Στα χρόνια του Κορωναϊού

Στα χρόνια του Κορωναϊού ,ποιος θυμάται άραγε το έγκλημα στις Πρέσπες, που συνετελέσθη ένα χρόνο πριν και συνεχίζεται ακόμη; Το έγκλημα της παράδοσης του ονόματος και όχι μόνον, της Μακεδονίας; Κανείς δεν μιλάει πια γι’ αυτό ,αν και οι Έλληνες δεν το ξεχνούν. Και όταν λέω κανείς εννοώ τα κατευθυνόμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης (κατεύθυνσης)
Μιλώ για το ξεπούλημα της ιστορίας μας από τους πολιτικούς προδότες που χωρίς αιδώ παρέδωσαν ,μετά από εντολή των Γερμανών και όχι μόνον , το όνομα ,την ιστορία ,την γλώσσα και τον πολιτισμό στους σλάβους, που σε ένα ποσοστό 40% κατοικούν στην γειτονική «χώρα» των Σκοπίων, αγνοώντας τις αντιδράσεις του ελληνικού λαού ,όπως αυτές φάνηκαν στις δύο μεγάλες και εντυπωσιακές ,σε αριθμό και παλμό, συγκεντρώσεις των Αθηνών και της Θεσσαλονίκης.
Δεν θα προχωρήσω σε συνέπειες που θα υπάρξουν στα μετέπειτα χρόνια και αυτό είναι σίγουρο, γιατί θέλω να επικεντρώσω τις σκέψεις μου στην πιο πρόσφατη ,που είχε να κάνει με την ετικέτα των ελληνικών προϊόντων που παράγονται στην περιοχή της Μακεδονίας. Όταν λοιπόν τέθηκε το θέμα από τους Έλληνες παραγωγούς «ποιο θα είναι το σήμα των ελληνικών προϊόντων» που θα βάλουμε στην ετικέτα ,ώστε να διακρίνονται από τα σλαβικά-σκοπιανά προϊόντα, τους προτάθηκαν διάφορα και τελικά κατέληξαν σ’ αυτό που φαίνεται στην εικόνα.
Έγινε πολύ συζήτηση για το αν ο ξένος καταναλωτής θα μπορεί να το διακρίνει ότι είναι ελληνικό ή όχι και έπεσε  στο τραπέζι και η ιδέα να μπει αντί γι’ αυτό το σήμα, η ελληνική σημαία που θα κάνει σαφώς κατανοητό στους καταναλωτές ότι είναι ελληνικό προϊόν και παράγεται στην Μακεδονία.
Η απάντηση από την μεριά της πολιτείας ήταν ότι αυτό δεν μπορεί να γίνει γιατί δεσμευόμαστε από τους νόμους της ευρωπαϊκής ένωσης .Έτσι σταμάτησαν όλες οι συζητήσεις και οι διαμαρτυρίες για το θέμα που έκλεισε (;) εδώ.
Χθες λοιπόν και σε κατ’ οίκον περιορισμό (και όχι καραντίνας όπως λένε οι «καθοδηγητές» μας) σκέφτηκα ότι είναι ευκαιρία να βάψω τα παπούτσια μου ώστε να βγάλω τα ανοιξιάτικα-καλοκαιρινά. Πήρα το προϊόν που είχα αγοράσει από το σούπερ μάρκετ και είδα με έκπληξη και σε αντίθεση με όλα τα παραπάνω, ότι το προϊόν αυτό έχει πάνω του την γερμανική σημαία, είναι δηλαδή γερμανικό .
Δύο μέτρα και δύο σταθμά. Τα δικά μου δικά μου και τα δικά σου δικά μου.
Μη μου αντιτάξει κανείς το επιχείρημα ότι  πρόκειται για προϊόν που δεν τρώγεται ,γιατί χρήματα δίνεις και στο ένα και στο άλλο. .Μετά από αυτό και αηδιασμένος  για το πώς χρησιμοποιούνται οι «νόμοι» της ευρωπαϊκής ένωσης, μόνο για το καλό της Γερμανίας(;) ή και άλλων μεγάλων κρατών, άρχισα να αναρωτιέμαι ξανά:
Άραγε αξίζει να είμαστε μέλη της Ευρώπης; Να είμαστε μια αποικία στην οποία οι πολιτικοί μας είναι εντολοδόχοι των γερμανικών επιταγών; Αυτή είναι η Ευρώπη της αλληλεγγύης;Ακόμη προβληματίζομαι και τα βάζω όλα στην ζυγαριά που φαίνεται να γέρνει πολύ  και να μην μπορεί να ισορροπήσει πια.
 

Απρίλιος 2020

 

αρχική σελίδασελίδα των ασκήσεων